21 лютага ў Докшыцкай дзіцячай бібліятэцы зазвінела вясною: вучні трэціх і чацвёртых класаў СШ № 1 горада Докшыцы прыйшлі на свята «Жыві, беларускае слова», прысвечанае Міжнароднаму дню роднай мовы. Пад мяккім сонечным святлом дзеці дакрануліся да першага слова, пачулі, як з даўніх птушыных трэляў нараджаліся мовы, і адчулі асаблівую музыку беларускай гаворкі — быццам струны задрыжалі ў грудзях, калі прагучала знаная з калыскі «дзякуй».
Загадкі, скорагаворкі мчаліся маланкамі, метаграмы ператваралі «грыб» у «грып» адным таямнічым духам пяра, а гульня «Жывое–нежывое» абнажала душу слоў, нібы з вясновага дрэва здымаюць кажух. Кожны конкурс быў не выпрабаваннем, а дарогай да скарбніцы роднай мовы, дзе за кожным паваротам чакала маленькая таямніца: слова «матуля» захоўвае старадаўні агонь вогнішча, а дождж па-беларуску мае столькі імёнаў, колькі кропель у ліпеньскай навальніцы.
Пад шэпт старонак дзеці разам з вядучай вымавілі дзесяць запаветаў пра родную мову — не клятвенна, а па-сяброўску, з усмешкай, нібы паабяцалі старому дубу не ламаць галінкі. І калі апошні радок застыў у паветры, стала відавочна: беларускае слова не проста жыве — яно цяпер гучыць у дзіцячых сэрцах мацней, чым у любой кнізе.
